Η «αιχμάλωτη» κοινωνία του Χριστόφια

Όταν διέρρευσε το email με τα ρουσφέτια του Άντρου Κυπριανού, από το ΑΚΕΛ μας είπαν ότι δεν είναι τίποτα. Και τελικά είχαν δίκαιο. Διότι μπροστά στον άκρως επαγγελματικό, μαζικό και ασύδοτο τρόπο που κάνει ρουσφέτι ο Πρόεδρος Χριστόφιας, ο διάδοχος του στο ΑΚΕΛ είναι ακόμα μαθητούδι.

Χθες αποκαλύφθηκε τεκμηριωμένα ότι η πραγματική δουλειά του Διευθυντή του Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας Βάσου Γεωργίου είναι η επαγγελματική ενασχόληση με το ρουσφέτι. Διατηρεί λίστες, με πλήρη στοιχεία αυτού που εξυπηρετείται, του κομματικού συνδέσμου που ζητά το βόλεμα – κι όλ’ αυτά σε άρτια μηχανογραφημένη μορφή για να είναι εύκολη η αρχειοθέτηση και η αξιοποίηση τους για κομματικό όφελος.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν ασχολείται με τη κυβέρνηση, ασχολείται με το ρουσφέτι. Αντί της δίκαιης κοινωνίας, μας έφερε την «αιχμάλωτη κοινωνία» - την κοινωνία που οι πολίτες της αν δεν είναι «αιχμάλωτοι» του κόμματος, δεν βλέπουν άσπρη μέρα. Ο Δημήτρης Χριστόφιας νομίζει ότι μπορεί να άρει την πολιτική του απομόνωση με το να αλώσει την κρατική μηχανή.

Κι ας μην μας πουν πάλι ότι κι εμείς κάναμε ρουσφέτι όταν ήμασταν εξουσία. Εμείς κάναμε την αυτοκριτική μας, γυρίσαμε σελίδα και μετά την ένταξη μας στην Ε.Ε., βλέπουμε μπροστά.

Αυτό όμως που γίνεται επί Χριστόφια και ΑΚΕΛ δεν ξανάγινε στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι διαστάσεις, η μεθοδικότητα του ρουσφετιού και ο αδίστακτος τρόπος που ενεργούν σε όλα τα επίπεδα – από δημόσιες προσφορές δεκάδων εκατομμυρίων μέχρι το διορισμό ενός κλητήρα - αρχίζει να λειτουργεί εκβιαστικά για την κοινωνία. Δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Ασκούν έλεγχο στους πάντες και τα πάντα.

Οι αποκαλύψεις για τη δράση του Διευθυντή του Προεδρικού Γραφείου και στενότερου συνεργάτη του Προέδρου της Δημοκρατίας και ο βαθμός γνώσης και εμπλοκής του ιδίου του Δημήτρη Χριστόφια στο ρουσφέτι, πρέπει να διερευνηθούν άμεσα και εις βάθος. Μια έρευνα ανεξάρτητη, που δεν θα υπόκειται στο φόβο της προεδρικής οργής και της κομματικής εκδίκησης.

Κρίση ανοχής

Η λέξη «ενότητα» βρίσκεται υπό διαπόμπευση. Πρωταγωνιστής ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος αντί να εργάζεται για τη διασφάλιση της διαρκώς τη ναρκοθετεί. Ανέξοδα από την ημέρα της εκλογής του επαναλαμβάνει εκκλήσεις για ενότητα. Όμως μεταξύ των όσων λέει και των όσων πράττει, τόσο ο ίδιος όσο και το ΑΚΕΛ, υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα.
Ευθύνη για την ενότητα φέρουμε βεβαίως όλοι οι συμμετέχοντες στο πολιτικό γίγνεσθαι, πρώτιστα όμως ο εκάστοτε επικεφαλής της πολιτείας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να δείχνει το δρόμο. Ετούτη την ώρα πρέπει να κάνουμε την αναγκαία αυτοκριτική - Κυβέρνηση και κόμματα - και να συνειδητοποιήσουμε ότι οι λέξεις κλειδιά για την ενότητα είναι η προδιαβούλευση, ο αλληλοσεβασμός και η συνεννόηση.
Είναι γεγονός ότι οι κυβερνώντες μέσα από τη μέχρι σήμερα στάση τους φαίνεται να έχουν μια παράξενη αντίληψη της ενότητας. Αντί να την επιδιώκουν δια της οδού της συνεννόησης, του διαλόγου και του συντονισμού, έχουν την απαίτηση τα κόμματα να χειροκροτούν και να ακολουθούν τις δικές τους προειλημμένες αποφάσεις. Ακόμα, συνήθη τακτική τους αποτελεί η δαιμονοποίηση κάθε κριτικής στάσης. Εξαπολύουν βαριούς χαρακτηρισμούς σε όποιον ασκεί κριτική αποδίδοντάς του αλλότρια κίνητρα. Μας είπαν ότι η κριτική που ασκείται στον Πρόεδρο Χριστόφια «διευκολύνει τον εχθρό», ότι «η κριτική μας αθωώνει την Τουρκία», αλλά και ότι ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ είναι «πλασιέ της πρότασης Νταβούτογλου». Δεν είναι όμως μέσα από χαρακτηρισμούς και ύβρεις που θα επιτευχθεί η ενότητα, αλλά μέσα από την ανοχή στην αντίθετη άποψη και τη συζήτηση κάθε γόνιμης πρότασης. Η μηδενική ανοχή στην πολιτική κριτική δεν οδηγεί πουθενά, αντιθέτως οδηγεί στην αντιπαράθεση και στην περιχαράκωση των πολιτικών δυνάμεων.
Είναι ξεκάθαρο ότι για να βαδίσουμε σε κοινή πορεία για τα εθνικά μας ζητήματα, χρειάζεται η συναπόφαση ενός σαφούς προσανατολισμού. Άνευ αυτού, η κυβέρνηση θα ολιγωρεί, θα αμφιταλαντεύεται και θα παραμένει μετέωρη. Ακόμα και όταν προβαίνει σε συγκεκριμένες ενέργειες, η αβεβαιότητα της κατεύθυνσης στην οποία θέλει να προχωρήσει θα έχει ως αποτέλεσμα ημίμετρα, αναποφασιστικότητα και την έλλειψη βούλησης για αποφασιστικά βήματα.
ΧΑΝΕΤΑΙ, όμως, το δάσος που είναι η πορεία λύσης του Κυπριακού για το δέντρο που αντιστοιχεί στις μικροκομματικές σκοπιμότητες. Θέλουν να αγνοούν ότι δεν μπορούμε να προωθήσουμε αποτελεσματικά το Κυπριακό, εφόσον στο εσωτερικό μέτωπο επικρατεί κλίμα έντονης αντιπαράθεσης. Η εσωστρέφεια αποδοκιμάζεται από την κοινή γνώμη που δεν παραμένει έρμαιο, σε μια κατευθυνόμενη ενημέρωση. Στο ευρωπαϊκό περιβάλλον δεν γίνεται ανεκτό να προπηλακίζονται οι πολιτικοί αντίπαλοι και να ενοχοποιούνται οι διαφωνούντες. Οι νέες ευρωπαϊκές αντιλήψεις βοηθούν τον λαό να αντιληφθεί (και ήδη αντιλήφθηκε) ότι κάποιοι επιχειρούν αντιπερισπασμό, εις βάρος των εθνικών συμφερόντων και της συναίνεσης. Ο λαός αντιλήφθηκε ότι «η κρίση ανοχής» στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο, που καλλιεργείται από τους κυβερνώντες, δεν οδηγεί πουθενά και ότι πλήττει καίρια τα εθνικά συμφέροντα του.